 |
| Bron foto |
Ik ben over het algemeen erg blij met Twitter.
Alleen de laatste tijd iets minder.
Twitter is het medium waar de grootste open deuren worden ingetrapt van heel het Internet.
Neem zaterdag.
Dodenherdenking op de Dam.
Peter van Uhm en zijn toespraak.
Best aardige en heel persoonlijk bovendien (over zijn in Afghanistan overleden zoon).
Direct daarna stroomt mijn hele tijdlijn vol met woorden als mooie toespraak, ontroerende toespraak en geweldige toespraak.
En dit 100 keer.
Zelf was ik nog aan het namijmeren over de toespraak van Van Uhm.
Maar een eigen mening was al voor mij gevormd door mijn Twitter volgers.
Soms is 140 tekens gewoon te weinig. Want dat het een mooie/ontroerende/persoonlijke/emotionele toespraak was, had ik zelf ook gezien.
Wat ik dan graag wil weten waarom is het een mooie/ontroerende/persoonlijke/emotionele toespraak?
En vooral waarom raakt het je zo?
Kort en bondig is niet altijd beter. En Twitter is niet geschikt om gemeenplaatsen te delen die iedereen met eigen ogen kan zien.