Als ik en aantal jaren geleden zin had om een stukje te wandelen of hard te lopen keek ik naar de lucht en nam een beslissing.
Nu kijk ik op Buienalarm op mijn smartphone en zie dan of ik kan gaan gaan of beter kan binnenblijven i.v.m stortbuien.
Vroeger ging het op gevoel en nu via een app.
20 jaar geleden stapte ik in een auto met het grote stratenboek van Shell op de passagiersstoel naast me, en nu brengt mijn TomTom mij feilloos naar iedere adres binnen Europa.
Ik ben blij met deze vooruitgang.
Maar het is ook wel heel rationeel. Je sluit het toeval uit. Je rijdt rechtstreeks via de meest optimale route van A naar B en dat is ontzettend effectief. (Om toch te verdwalen moet je wel ontzettend suf zijn)
Toen ik vorig jaar zomer terugkwam uit Zuid-Frankrijk stonden we met duizenden anderen vast op de rondweg van Lyon. Ik stond al een paar uur in de file en zag dat bijna iedereen (net als ik) een navigatieapparaat aan de vooruit bevestigd had. Iedereen volgde braaf de instructies op zijn apparaat.
Opeens nam ik een irrationele beslissing en scheurde dwars door Lyon om vervolgens richting Genève aan te houden.
De weg was bijna leeg en ik zoefde zonder TomTom de vrijheid en Nederland tegemoet.
De les die je hieruit kunt trekken is: "de kortste en meest effectieve weg loopt niet altijd van A naar B maar loopt soms via C"
en
"Vertrouw op data maar ook op je intuïtie en durf tegen de stroom in te gaan ook al zeggen de data iets anders"